حوصله اش باران می گیرد

 

آسمان را

 

خمیازه می کشد

 

سیبی از درخت

 

فاصله می چیند

 

و با دهانِ تمام حوّاها

 

عشق را

 

به دندان حسرت می گیرد

 

حالِ دلم درختی ست

 

که هیچ پرنده آوازه خوانی

 

به خشک سالیش

 

سر نمی زند

 

چیز غریبی ست عشق